Ο μοναδικός χαρακτήρας ενός ξενοδοχείoυ μέσα από το design

Κείμενο: Στέλλα Ανδρόνικου, αρχιτέκτονας και ιδιοκτήτρια του Ostraco Suite Mykonos

Στην Ελλάδα, ο τουρισμός αποτελούσε και αποτελεί σημαντικό μοχλό της οικονομίας αλλά και κύριο συστατικό της ταυτότητας της.
Ήδη από τις δεκαετίες του 1950-1960 παράλληλα με την έκρηξη της οικοδομής σε πόλεις , την ίδρυση του ΕΟΤ υπήρχε και έντονη ανοικοδόμηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων.

Η διαδικασία αυτή αποτέλεσε όχημα εκμοντερνισμού της χώρας, παράλληλα με την οργάνωση του πολιτισμικού αποθέματος και την ανέγερση μουσείων και χώρων πολιτισμού, όπως το θέατρο του Λυκαβηττού έως το σύγχρονο νέο μουσείο της Ακρόπολης και πλήθος ακόμα μικρότερων μουσείων.

Ο ρόλος των αρχιτεκτόνων, από το Βαλσαμάκη ή ο τον Κωνσταντινίδη και πολλών ακόμα αρχικά ως την παρουσιάση κάποιων start architects υπήρξε καθοριστικός στη διαμόρφωση μιας εξωστρεφούς ταυτότητας, η οποία βασίστηκε στην υποδοχή των τουριστών και στην εξοικίωσή τους με την τοπική κουλτούρα, είτε αυτή είναι το τοπίο, η θάλασσα, είτε είναι η κουζίνα και το γλέντι.

Η διαδικασία αυτή με την πάροδο των χρόνων , αφέθηκε σταδιακά στην ιδιωτική πρωτοβουλία, οδηγώντας στη διαμόρφωση και, εν συνεχεία στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη παραθεριστικών, πλέον περιοχών και τη συναφή ανάπτυξη πολλών μικρών η μεγάλων επιχειρήσεων. Και ξενοδοχειακών μονάδων.

Ενώ θα έλεγε κάνεις πως η επι δεκαετίες εκρηκτική ανάπτυξη θα σταματούσε με την οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας απεναντίας η ανάπτυξη αυτή συνεχίζεται, εξελίσσεται απλά με ένα πιο εκσυγχρονισμένο και σύγχρονο προφίλ.

Επίδικο, αλλά και κινητήριος της οικονομίας δεν είναι πια η οικοδόμηση νέων κτηρίων, αλλά η διαχείριση ενός γηράσκοντος κτηριακού αποθέματος, με τόσο μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης, όσο και με μια τεράστια υποχρέωση συντήρησης. Την τελευταία δεκαετία πολλά μικρά ξενοδοχεία ή καταλύματα ανακαινίζονται με γνώμονα το σύγχρονο ντιζάιν.

Τα ξενοδοχεία τα οποία ειναι πια ανταγωνιστικά μεταξύ τους προσπαθούν το κάθενα να διαφοροποιηθεί με το τρόπο του. Σε γενικές γραμμές τείνουν να προσφέρουν στο πελάτη μια μοναδική εμπειρία ή οποία είναι ολιστική και σε αυτό παίζει ρόλο όχι μόνο το design, ο σχεδίασμος του καταλύμματος αλλά κάθε μικρή λεπτομέρεια από τον αστικό εξοπλισμό ως την εταιρική ταυτότητα.

Στη διαδικασία αυτή, όπου νέες ξενοδοχειακές μονάδες ανταγωνίζονται πλατφόρμες ημερίσιας ενοικίασης, νέοι και παλιοί αρχιτέκτονες έρχονται να συνησφέρουν τον οβολό τους, καθώς ο ρόλος τους επαναπροσδιορίζεται.

Εκτός από τις ειδικές γνώσεις του μηχανικού, είναι εξοπλισμένοι με τα εργαλεία και την εφευρετικότητα για να αντεπεξέλθουν στην βίαιη ομογενοποίηση του στυλ, καθώς αυτό επιβάλλεται μέσα από την προβολή προτύπων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ανακυκλώνουν μορφές.

Το στοίχημα λοιπόν είναι η διαφοροποίηση και πως αυτή μπορεί να επιτευχθεί.

Έτσι, καθώς το design γίνεται τρόπος ζωής, και κυριεύει κάθε πτυχή της ζωής, οι αρχιτέκτονες σε συνδυασμό με το όραμα των ξενοδόχων είναι εκείνοι που εξοπλισμένοι με τα κατάλληλα εργαλεία, με γνώση της ιστορίας και όπλο την αφήγηση, μπορούν να διασώσουν κάποια στοιχεία του παρελθόντος και, ακόμα, να προσφέρουν ένα μύθο.

Ένα design (οπωσδήποτε) το οποίο προσαρμόζεται στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης, μια διακασία σχεδιασμού που αντί να επιβάλλεται, top-down, αναπτύσσεται με βάση το χρήστη, το κτήριο, το περιβάλλον και την ιστορία τους

Ίσως αυτό να είναι πλέον οι αρχιτέκτονες, η συνείδηση επί του design.

Επίσης ως αρχιτέκτονας και ξενοδόχος αυτό που παρατηρώ είναι πως η εξέλιξη και η ανάπτυξη που συναντάμε πια στο ξενοδοχειακό – τουριστικό κλάδο θα συνεχίσει για πολύ ακόμα μιας και η χώρα μας αποτελεί πια έναν άκρως ελκυστικό προορισμό, με νέες σύγχρονες υποδομές ,μπορεί να προσφέρει ακόμα και στον πιο απαιτητικό επισκέπτη μια μοναδική εμπειρία όπως αυτή μπορεί να τη φαντάζεται.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top